To jeden z najważniejszych obiektów dziedzictwa kulturowego gminy stanowiący świadectwo wielowiekowej historii miejscowości. Dzieje parafii sięgają 1403 roku, kiedy to z fundacji okolicznej szlachty powstał pierwszy drewniany kościół. Początkowo świątynia miała charakter filialny wobec parafii pw. św. Piotra Apostoła w Ujeździe, a jedynie część mieszkańców Iwanisk należała do nowo utworzonej parafii.
W XVI wieku, gdy dobra iwaniskie znalazły się w rękach rodu Zborowskich, wyznających kalwinizm, kościół w 1552 roku został zamieniony na zbór kalwiński. W styczniu 1557 roku odbył się w nim synod kalwiński z udziałem Jana Łaskiego. Na początku XVII wieku, po przejęciu Iwanisk przez rodzinę Ligęzów, świątynię zwrócono katolikom, a jej rekonsekracja miała miejsce około 1612 roku. Kościół uległ zniszczeniu w pożarze miasta na początku XVIII wieku. Nową, drewnianą świątynię z modrzewia ufundował w 1718 roku wojewoda sandomierski Władysław Morsztyn, jednak i ona spłonęła 19 lipca 1898 roku.
Obecny murowany kościół wzniesiono w latach 1900–1905 według projektu budowniczego Antoniego Wieczorkowskiego. Prace budowlane prowadzono pod nadzorem proboszczów ks. Maksymiliana Pinakiewicza i ks. Henryka Skowierzaka. Świątynia została poświęcona w 1905 roku, natomiast uroczysta konsekracja nastąpiła w 1917 roku i dokonał jej bp Marian Ryx. W czasie działań wojennych w latach 1944–1945 kościół został częściowo uszkodzony – zniszczeniu uległa część więźby dachowej oraz jedna z wieżyczek. Prace naprawcze przeprowadził ks. Kazimierz Wiechecki. Kolejne istotne remonty i konserwacje miały miejsce w latach 1971–1974 oraz po 2000 roku; w 2016 roku wnętrze świątyni zostało odnowione według projektu Jerzego Matwija.
Kościół wzniesiono w stylu neogotyckim z cegły pełnej, jako budowlę orientowaną, trójnawową, halową, z wyodrębnionym prezbiterium i masywną wieżą od strony zachodniej, stanowiącą dominantę panoramy Iwanisk. Elewacje są nieotynkowane, wzmocnione przyporami i zwieńczone detalami charakterystycznymi dla neogotyku, takimi jak ostrołukowe okna i sterczyny. Bryłę zamyka węższa absyda z okrągłym oknem i krzyżem wpisanym w mur; do niej przylegają zakrystie.
Wnętrze kościoła cechuje czytelny układ przestrzenny oraz zachowane neogotyckie wyposażenie, w tym drewniane ołtarze, ambona i ołtarz główny z wizerunkiem św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Na uwagę zasługują również zabytki ruchome, m.in. kamienna kropielnica pochodząca z wcześniejszego kościoła oraz barokowy kielich z XVII wieku. Świątynia stanowi cenny przykład architektury sakralnej przełomu XIX i XX wieku oraz ważny element tożsamości kulturowej Iwanisk.