Ładowanie legend...
Zagnańsk - Źródełko przy szkole

Dawno temu, gdy w zagnańskich lasach pracowali górnicy i hutnicy, przy jednej z dróg stanęła karczma. Powiadają, że jej los od początku był niezwykły. Pewnego dnia ubogiego karczmarza odwiedził tajemniczy przybysz. Miał sakiewkę pełną złotych monet. Podarował ją karczmarzowi i rzekł, że jeśli zbuduje gospodę, szybko się wzbogaci.
Karczmarz posłuchał. Wkrótce karczma zapełniła się robotnikami wracającymi po ciężkiej pracy. Górnicy i hutnicy przychodzili tu na odpoczynek i zabawę. Zostawiali swoje wypłaty, a niejeden wracał do domu z pustymi kieszeniami.
Ich żony martwiły się o rodziny i prosiły karczmarza:
– Zostawcie naszym mężom choć kilka groszy na chleb dla dzieci.
Lecz gospodarz był chciwy i nie słuchał próśb. Coraz zachłanniej wyciągał pieniądze z kieszeni swoich gości. Urządzał huczne biesiady nawet w święta, nie bacząc na modlitwy i troski mieszkańców.
Nadszedł dzień Bożego Ciała. Przez wieś ruszyła uroczysta procesja. Ksiądz prowadził wiernych, a nad drogą niosły się śpiewy i modlitwy. Tymczasem z karczmy dobiegały muzyka, śmiech i stukot kufli. Gdy procesja zbliżyła się do karczmy, niebo pociemniało.
Zerwał się gwałtowny wiatr. Rozległ się potężny grzmot, błyskawica rozdarła niebo, a deszcz lunął. Ziemia zatrząsała się i nagle pękła pod karczmą. Przeklęta gospoda wraz z chciwym gospodarzem i biesiadnikami zapadła się pod ziemię.
Kiedy burza ucichła, po karczmie nie pozostał ani ślad. W miejscu karczmy natychmiast wytrysnęła woda, wypełniając ogromne zapadlisko, tworząc staw.
Od tamtej pory mieszkańcy przekazywali sobie opowieść o karczmarzu, który zaślepiony chciwością stracił wszystko. Mówili, że diabelskie złoto nigdy nie przynosi szczęścia, a krzywda wyrządzona innym zawsze ma swoją cenę. Podobno w spokojny wieczór można usłyszeć spod wody cichy gwar dawnej karczmy. Może to echo przeszłości, a może jej tajemnica wciąż żyje?
Ściśle wiąże się z dawnym, przemysłowym charakterem regionu. Wokół Zagnańska od wieków prężnie rozwijało się górnictwo i hutnictwo Staropolskiego Okręgu Przemysłowego. Ciężka praca robotników i związane z nią historie, jak marnowanie wypłat na alkohol, budziły sprzeciw społeczny. Ponieważ w centrum miejscowości faktycznie istniało naturalne zapadlisko lub staw, lokalna ludność – pod wpływem chrześcijańskiej moralności – stworzyła opowieść z morałem. Miała ona piętnować chciwość karczmarzy oraz ostrzegać przed zgubnym nałogiem.
