Ładowanie legend...
Bodzentyn - Zamek

W bodzentyńskich podziemiach od dawna krążyły opowieści o ukrytych skarbach. Pewnego upalnego dnia Maciej Bondyra, chroniąc się w cieniu ruin dawnego pałacu biskupiego, natrafił na odsłonięte sklepienie zawalonej piwniczki. W środku, zamiast spodziewanego gąsiora z winem, odnalazł gliniane naczynie o kształcie przypominającym bocianią szyję, w którym ukryty był stary, zwinięty rękopis.
Poszukując kogoś, kto potrafiłby odczytać dawne pismo, Maciej przekazał znalezisko swojemu siostrzeńcowi Bartkowi – studentowi z Krakowa. Młodzieniec szybko odkrył, że dokument nie zawierał wskazówek do ukrytego złota, lecz stanowił zapiski medyka biskupa Krasińskiego z czerwca 1572 roku. Z treści wynikało, że cierpiący na gruźlicę biskup wezwał na pomoc swojego przyjaciela, słynnego czarnoksiężnika i alchemika, mistrza Twardowskiego.
Twardowski, ścigany wówczas za wywołanie ducha królowej Barbary, przybył do Bodzentyna w towarzystwie karła Morwinka. W tajemniczym, zamkowym laboratorium, pośród burzowej nocy i niepokojących zjawisk, przygotował w amforze bursztynową miksturę mającą uratować chorego. Autor zapisków – przyboczny medyk – bacznie obserwował działania mistrza, podejrzewając go o pakt z diabłem, a same obserwacje skrupulatnie spisywał. Leki Twardowskiego przyniosły biskupowi wyraźną ulgę i zdrowie na kolejne pięć lat, aż do jego śmierci w 1577 roku.
Choć Maciej był nieco rozczarowany brakiem wieści o skarbie, po rozmowie z Bartkiem zrozumiał wartość odkrycia. Rękopis okazał się dawny raportem medycznym, który po wyzdrowieniu biskupa został ukryty z obawy przed niepowołanymi rękami. Ostatecznie obaj uznali, że historia ta doskonale zasila lokalne podania o zamku. Maciej zabrał Zwój, włożył go z powrotem do glinianego garnka i ukrył bezpiecznie w piwniczce, pozostawiając tajemnicę mistrza Twardowskiego dla przyszłych pokoleń.
Historia o mistrzu Twardowskim nie narodziła się z fantazji o paktach z diabłem, lecz ma swoje źródło w realnych wydarzeniach z XVI wieku. Pierwowzorem legendarną postaci był najprawdopodobniej niemiecki magik Laurentius (Lorenz) Dhur, którego nazwisko przetłumaczono na język polski jako „Twardy” lub „Twardowski”. Żył on w latach 1515–1573 i pełnił funkcję królewskiego koniuszego na dworze Zygmunta Augusta.Twardowski zasłynął z praktyk magicznych, z których najbardziej spektakularnym wyczynem było wywołanie ducha zmarłej żony monarchy, Barbary Radziwiłłówny. Jego bliskość z władcą i orientacja w tajemnicach państwowych sprawiły jednak, że stał się człowiekiem zbyt wygodnym i niebezpiecznym dla wielu dworzan.Ostateczny kres jego działalności nastąpił w 1573 roku, gdy podczas podróży z Knyszyna do Węgrowa został schwytany i zamordowany przez bandytów. Do tragedii doszło w karczmie o nazwie Rzym. Ludowa wyobraźnia przekształciła ten mroczny epizod w opowieść o diabelskim podstępie i porwaniu.
